Pertikaian dana KKDW sentuh kantung kontraktor, bukan isu politik

1 day ago

3 min read

KUALA LUMPUR

Isu ini lebih tepat dilihat sebagai isu pengurusan kewangan dan komitmen projek, bukannya sekadar pertikaian politik antara MoF dan KKDW.
Peruntukan tahunan, komitmen kontrak berbilang tahun, tuntutan yang telah diperakui dan obligasi pembayaran masa hadapan ialah perkara yang berbeza dari sudut pengurusan projek.
Sesebuah projek boleh mempunyai kontrak berbilang tahun, menyebabkan komitmen kewangan berlanjutan walaupun peruntukan tunai diperuntukkan mengikut tahun.
Oleh itu, angka perbelanjaan tahunan sahaja belum memadai untuk menentukan sama ada berlaku pelanggaran tatacara kewangan.

Menurut MoF, tiada sekatan dikenakan terhadap peruntukan KKDW bagi projek jalan luar bandar dan peruntukan tersebut telah disalurkan sepenuhnya.
MoF bagaimanapun menyatakan terdapat kekangan pembayaran kepada kontraktor kerana peruntukan tahun semasa telah hampir dibelanjakan.
Rekod MoF menunjukkan:

*Sehingga Jun 2026.

MoF menyatakan RM300 juta diluluskan pada 2026 untuk membantu menyelesaikan tunggakan bayaran kepada kontraktor.
KKDW pula mempertikaikan penggambaran jumlah tersebut sebagai “peruntukan tambahan”.
KKDW menjelaskan RM300 juta itu berkaitan Surat Kuasa Berbelanja (SKB) yang dikeluarkan pada 1 September 2026 bagi menampung komitmen dan tunggakan terdahulu.
Perkara penting bukan semata-mata istilah “tambahan” atau “sedia ada”, tetapi sumber dana, kuasa berbelanja, tahun komitmen, tujuan pembayaran dan kedudukan tuntutan kontrak.

KKDW menjelaskan sebahagian projek telah menerima Surat Setuju Terima (SST) sebelum atau ketika tempoh COVID-19.
Gangguan pelaksanaan menyebabkan sebahagian kerja dan tuntutan pembayaran dibawa ke tahun-tahun berikutnya.
Apabila kontraktor menyambung kerja dan mencapai kemajuan yang diperakui, kerajaan masih mempunyai obligasi kontrak untuk membayar kerja tersebut mengikut terma yang ditetapkan.
Ini menunjukkan keperluan membezakan antara peruntukan tahun semasa dengan liabiliti yang berpunca daripada kontrak terdahulu.

Kelewatan pembayaran tidak hanya memberi kesan kepada kontraktor utama.
Ia boleh menjejaskan:
- aliran tunai kontraktor;
- pembayaran kepada subkontraktor;
- pembelian bahan binaan;
- bayaran kepada pembekal;
- gaji dan operasi tenaga kerja;
- penyedia perkhidmatan serta pengangkutan.
Menteri turut menegaskan kelewatan bayaran boleh memberi tekanan kepada keseluruhan rantaian ekonomi di kawasan terlibat.
Bagi kontraktor kecil dan sederhana, kelewatan progress payment boleh menjadi lebih kritikal kerana mereka mempunyai modal kerja yang lebih terhad.

Pengurusan projek kerajaan tidak boleh hanya melihat “berapa bajet tahun ini”.
Perancangan perlu mengambil kira:
- nilai kontrak keseluruhan;
- cash flow projek;
- komitmen tahun berikutnya;
- kemajuan fizikal;
- tuntutan diperakui;
- variation order;
- EOT dan kesan kelewatan;
- baki kontrak;
- keupayaan fiskal kerajaan.
Kegagalan membuat unjuran komitmen boleh menyebabkan keadaan di mana kerja fizikal terus berjalan tetapi pembayaran terganggu.

Penyelesaian paling praktikal ialah menghasilkan rekonsiliasi bersama MoF–KKDW bagi setiap projek yang mempunyai tunggakan.
Rekonsiliasi tersebut wajar menunjukkan:
- nilai asal kontrak;
- SST;
- peruntukan setiap tahun;
- SKB/waran;
- komitmen terkumpul;
- kemajuan fizikal;
- tuntutan diperakui;
- bayaran telah dibuat;
- baki belum dibayar;
- variation order;
- obligasi tahun hadapan.
Pendekatan ini lebih berkesan berbanding perdebatan berdasarkan angka agregat.

Isu ini memberi pengajaran bahawa kemajuan fizikal projek dan kemampuan kewangan perlu bergerak seiring.
Bagi kementerian dan agensi pelaksana, komitmen projek perlu diramal lebih awal supaya kontraktor tidak terperangkap dalam keadaan kerja telah dilaksanakan tetapi bayaran tertangguh.
Pada masa sama, kawalan peruntukan dan kuasa Parlimen terhadap wang awam perlu terus dipelihara.
Pendekatan terbaik ialah menggabungkan disiplin fiskal + perlindungan aliran tunai kontraktor + ketelusan data projek.